THE DRUIDS/ Druidzi

8 List

Nazwa druidzi odnosi się do uczonych i występuje tylko i wyłącznie w kulturze celtyckiej. Żadna inna cywilizacja nie nazywała tak swoich kapłanów. Druidzi byli najbardziej szanowaną grupą społeczną w celtyckim społeczeństwie, a ci którzy odważyli się podważyć ich autorytet byli bardzo surowo karani. Niektórzy bali się ich do tego stopnia, że jak pisze Cezar omijali ich z daleka w obawie by nie wejść im w drogę.

By zostać druidem, dzieci musiały brać udział w naukach. Jako że uczniowie druidów byli zwolnieni ze służby wojskowej i z płacenia jakichkolwiek podatków, posiadali wyjątkowy immunitet. Mogli poświecić cały swój czas nauce. A nie było to nauka łatwa czy przyjemna, bo trwała przeważnie około 20 lat. Wiedza przekazywana przez nauczycieli nie była nigdzie spisana, więc musiała być przekazywana w sposób ustny, poprzez ciągłe powtarzanie i zapamiętywanie. Ale po co marnować 20 lat żeby się uczyć zamiast mieć spisane wszystkie prawa i od czasu do czasu zerkać do ściągi i sprawdzać informacje? Ano dlatego, że druidzi nie chcieli, by ich poufne informacje wpadły w niepowołane ręce i być może później, zostały wykorzystane przeciwko nim. Jednak nie znaczy to ze nie znali pisma. W odróżnienia od zwykłych obywateli, kapłani posługiwali się alfabetem, najczęściej greckim.

Wśród druidów zawsze znajdował się jeden, który był traktowany jako lider i przywódca reszty. Po jego śmierci, następcą był wybierany druid o najlepszych predyspozycjach i cechach fizycznych. W przypadku kilku równorzędnych kandydatów, przywódca był wybierany poprzez głosowanie. W razie kolejnych remisów rezygnowano z cywilizowanych metod i rozstrzygano wszystko za pomocą pojedynku. Silniejszy wygrywał.

Jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech Celtów, różniących ich od innych ludów, był fakt, że druidami, a więc najwyższymi kapłanami, mogły też zostawać kobiety. Nie było to możliwe w przypadku duchowieństwa w żadnym innym społeczeństwie. Druidki nosiły długie białe tuniki, przepasane pasem z brązu. Nie nosiły też butów i zawsze były uzbrojone.

Dzisiaj myśląc o druidach większość z nas przywołuje obraz starego mężczyzny z długą brodą w białych szatach. Niestety w źródłach historycznych nie ma zbyt wielu opisów ich wyglądu. Najprawdopodobniej nosili kolorowe spodnie i luźne tuniki ozdobione koralikami i kamieniami. Nieodzownym elementem ich ubioru był naszyjnik zwany tork – był to znak ich wysokiego statusu. Tork był zrobiony z drutów, drewna i piór. Był to także ich talizman. Jest też prawdopodobne że mieli specjalne fryzury zwane norma magica – głowa ogolona z przodu do wysokości czoła, co miało im dawać dodatkowe zdolności magiczne.

Rola i funkcje druidów w społeczeństwie znacznie się różniły. Byli medykami, nauczycielami i naukowcami. To oni decydowali w sprawach dziedziczenia, własności, osadnictwa czy małżeństwa. Byli też piewcami religii i rytuałów. Stanowili pomost pomiędzy światem ludzi a światem sił nadprzyrodzonych. Niektórzy przewidywali przyszłość. Część badaczy uważa, że robili to składając ofiary z ludzi, i obserwując w jaki sposób w trakcie agonii wyginają się ich kończyny, lub jak padają na ziemie.

Czasami ich pozycja przewyższała tą, która posiadał władca. Dodatkowo każdy król czy królowa miała swojego osobistego druidzkiego doradcę, bez którego zdania nie mogła być podjęta żadna decyzja. Do druidów też, należało pierwsze i ostatnie słowo w każdej debacie, a wystąpienie przed nimi traktowane było jako znieważenie i obraza. Jako jedni z pierwszych wśród plemion barbarzyńskich głosili poglądy filozoficzne. Prawdopodobnie to oni wyszli z pomysłem pokojowej koegzystencji ludzi. Wystarczyło, że pojawili się w miejscu walki, by ta od razu została przerwana i rozpoczęły się rozmowy.

Podczas wszystkich swoich rytuałów, druidzi używali wielu sprzętów, urządzeń i roślin. Jedno z narzędzi jest uważane za święte dla druidów. Jest to sierp (sicle). Zaokrąglone ostrze przypominało w kształcie księżyc, przez co posiadało magiczne właściwości. Energia ze ściętych dzięki nim roślin, najczęściej jemioły, wędrowała dzięki temu wprost do bogów, którzy w zamian zsyłali na druidów mądrość i moc. Tak przynajmniej twierdzili.

Innym bardzo ważnym symbolem była różdżka (wand). Druidzi używali jej żeby dokładnie kierować energie w miejsce, w które chcieli. Najlepiej jeśli została ona zrobiona z leszczyny. Dodatkowo, by zdobyć przychylność bogów, były one ozdabiane srebrem i złotymi dzwoneczkami. Dzwonki sprzyjały ponoć odpędzaniu złych duchów.

Jednak jednym z najpotężniejszych i najważniejszych druidzkich obiektów było the Druid’s Egg. Posiadało ono właściwości lecznicze. Każda choroba i negatywna energia z pacjenta, była wysysana przez jajko, i w nim przemieniana na pozytywne siły. Druidzi bardzo często używali tez części roślin lub zwierząt, takich jak listki, korzenie czy gałęzie, serca, pazury lub gałki oczne.

Największa siłą druidów było słowo. To dzięki elokwencji i zdolnościom oratorskim umacniali swoją pozycję w społeczeństwie. Składali też specjalną przysięgę zwaną geas, która miała za zadanie utrzymanie wszystkich druidzkich tajemnic. Złamanie tego tabu doprowadzało do pogwałcenia przez druidów wszystkich swoich zasad co mogło prowadzić do ich wyrzucenia ze społeczeństwa i ogólnej plemiennej katastrofy.

Druidzi wyznawali także doktrynę dotycząca nieśmiertelnej duszy. Wierzyli, że każdy z nas składa się z dwóch części: delikatnego ciała i duszy, która po śmierci błąka się przez pewien czas po ziemi, by za parę lat powrócić w kolejnej osobie. Być może jest to powód, dla którego Celtowie nie bali się śmierci. Do grobów umarłych wkładano też wiele przedmiotów codziennego użytku, które mogłyby być potrzebne duszy w jej dalszej podroży.

To przenikanie się światów ziemskiego i nadnaturalnego, jest bardzo dobrze widoczne w religii jaką prezentowali druidzi. Wierzyli oni, że duchy schodziły na ziemię i próbowały kontaktować się z żywimy. Było kilka dni, kiedy aktywność takich duchów była znacznie zwiększona. Dni te to Samhain – 1 listopada, Imbolc – 1 lutego, Beltaine – 1 maja oraz Lughnasad – 1 sierpnia. Urządzano wtedy wielkie uczty, rozpalano ogniska i tańczono do białego rana. Częstym zwyczajem praktykowanym w tych dniach było też palenie skazańców w wiklinowych koszach, na wielkich stosach.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oprócz tych plemiennych spotkań, naukowcy twierdzą, że druidzi z całej Wielkiej Brytanii spotykali się przynajmniej raz w roku.

 

 

 

 

 

 

 

 

Robili to by podzielić się swoja wiedzą, wymienić poglądami. Większość takich miejsc, nie dotrwało do naszych czasów a nieliczne zostały użyte przez chrześcijan w swoich praktykach. Jednym z nich zachowanych w całkiem niezłym stanie jest Hill of Tara i święty kamień Stone of Destiny. Ale o nim w następnych wpisach.

 

 

 

 

 

 

 

 

QUESTIONS:

  1. What was the role of a druid in the celtic society?
  2. How many years were people learning to be a druid?
  3. How was the chief druid chosen?
  4. What were druid’s devices?
  5. What was thier haircut called?
  6. What were druid’s special days?
  7. Give two names of places where druids probably met? 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: