Christianity During the Anglo-Saxons

20 Gru

File:LeningradBedeHiRes.jpg

Nie jest do końca wiadomo kiedy i w jaki sposób religia chrześcijańska dotarła na Wyspy. Pewne jest tylko to, że miało to miejsce znacznie wcześniej niż w Cesarstwie Rzymskim cesarz Konstantyna w IV wieku. Religia ta była rozwijana na całym celtyckim terytorium Wielkiej Brytanii. Po najeździe plemion germańskich, i po tym gdy Celtowie zostali zepchnięci na obrzeża wyspy (the Celtic Fringe), rozwijała się ona już tylko na tamtym terenie.

W roku 579 papież Grzegorz (Gregory the Great) wysłał mnicha Augustyna (Augustine), by ten ponownie uczynił Anglię krajem chrześcijańskim. Udał się on do Canterbury, siedziby hrabstwa Kent, gdyż jego królowa pochodziła z Europy i była ochrzczona. Augustyn został pierwszym arcybiskupem Canterbury (the Archbishop of Canterbury) w roku 601. Odniósł też wiele sukcesów. Większość najważniejszych rodów brytyjskich przyjęła chrześcijaństwo. Jednak głoszenie słowa wśród zwykłych obywateli ciągle stało na bardzo niskim poziomie.

Do zwykłych ludzi chrześcijaństwo dotarło dzięki Kościołowi Celtyckiemu (the Celtic Church). Celtyccy biskupi Walii, Szkocji i Irlandii wyszli z zakonów i ruszyli do wiosek. Głosili ewangelię i rozpowszechniali nową religię. Kościół Celtycki walczył o każdego mieszkańca wysp, podczas gdy Kościół Chrześcijański opiekował się głównie bogatymi. Różnice między tymi dwoma kościołami stawały się coraz większe.

Kryzys nadszedł gdy kościoły nie mogły dogadać się jeśli chodzi o ustalenie daty Wielkanocy. W roku 663 odbyło się spotkanie przedstawicieli obu kościołów zwane Synod at Whitby. W jego trakcie król hrabstwa Northumbria, jednego z największych na Wyspach, poparł religie chrześcijańską. W związku z tym Kościół Celtycki został zmuszony do stopniowego wycofania się z poprzednio kontrolowanych ziem.

Po tym przełomie Anglia została schrystianizowana bardzo szybko. Co więcej część z mnichów angielskich wróciła na tereny Niemiec i Danii, czyli tam skąd przybyły plemiona germańskie, i głosiła religię na kontynencie.

Królowie pomagali Kościołowi, a ten w zamian wspierał władców, przez co królowie zyskali niejako poparcie Boga (God’s Approval). Poparcie to było niezwykle ważne w przypadku wyborów nowego władcy. Zasada dziedziczenia tronu nie obowiązywała, i królem mógł zostać każdy kto posiadał większą ilość wojska. Wsparcie Kościoła umacniało pozycję króla jak i jego następcy. Skorzystał na tym wspomniany już przeze mnie Król Offa. Zorganizował on uroczystość koronacji swojego syna, która odbyła się w oparciu o religię chrześcijańską, co wskazywało, że potomek jest naznaczony przez Boga.

Kościół umacniał też swoją pozycję poprzez budowę klasztorów, zwanych czasami minsters. Dobrym przykładem jest choćby Westminster. Były to miejsca nauki i rozwoju. Trenowały one osoby, które potrafiły pisać i czytać.

Królem, który zrobił znaczący użytek z tych wyedukowanych ludzi był król Wessex – rządzący w latach 871-899 Alfred, zwany Wielkim (Alfred the Great). Używał on wyedukowanych duchownych do rozprzestrzeniania swojego prawa, edukacji zwykłych ludzi i zapisywania najważniejszych dokumentów i wydarzeń. Rozpoczął on pracę nad pierwszymi w histori Kronikami, zwanymi the Anglo-Saxon Chronicles.

Alfred doprowadził niemal do połączenia wszystkich siedmiu królestw Anglo-Saskich. Z racji swojej liczby znane były one jako the Anglo-Saxon Heptarchy, a w ich skład wchodziły królestwa Northumbria, Mercia, East Anglia, Essex, Kent, Sussex i Wessex. Dzięki Alfredowi Wssex stało się dominujące.

Proces ten miał jednak swoje wady. Jako, że coraz więcej zależało od wyedukowanej grupy ludzi, rozwarstwienie społeczne stawało się coraz większe. Władza, jaką posiadali nadani właściciele ziemscy została jeszcze bardziej utwierdzona. Najbiedniejsi natomiast, będąc analfabetami mogli stracić wszystkie swe posiadłości, ponieważ nie byłyby one spisane i potwierdzone ich sygnaturą (podpisem).

Kościół Chrześcijański został też wybrany z powodów ekonomicznych. Wokół nowopowstałych zakonów bardzo szybko rozwijały się wioski. Nowi księża pochodzili zazwyczaj z Europy, przez co nawiązanie kontaktów gospodarczych z Kontynentem było łatwiejsze. Ponadto znali oni łacinę, oficjalny język handlowy tego okresu. Wkrótce Anglia stała się bardzo znana w całej Europie z powodu swoich produktów, takich jak wełna, sery, psy myśliwskie, garncarstwo czy wyroby żelazne. Anglia importowała natomiast wino, ryby, przyprawy i biżuterię.

QUESTIONS:

  1. When was the Monk sent to England to Re-establish Christianity?
  2. What was the name of the monk?
  3. What was the capital of Kent where Augistine was sent?
  4. When did Augustine become the Archbishop of Canterbury?
  5. When did the Synod of Whitby take place?
  6. What was decided during the synod?
  7. What did it mean that the King had the God’s Approval?
  8. How were the places of education called?
  9. What was the name of Wessex ruler in 871-899?
  10. What was the name of a book that was created in the times of King Alfred the Great?
  11. What products did England export and import from Europe?

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: