14th Century – the Century of Plagues/ Wiek XIV – Wiek Epidemii

4 Paźdź

File:Smallpox01.jpg

W poprzednim wpisie dotyczącym historii wspomniałem, że w 1348 roku król Edward III ustanowił Order Podwiązki. Jednak rok ten przyniósł coś znacznie ważniejszego dla brytyjskiej historii, a mianowicie straszliwą zarazę zwaną Czarną Śmiercią (the Black Death). Była to epidemia dżumy, która spustoszyła niemal każdy zakątek Wielkiej Brytanii. Nazwa pochodzi od pojawiających się rozległych zmian martwiczo-zgorzelinowych w skórze, przyjmujących ciemną barwę. Pierwszy przypadek odnotowano w październiku 1347 roku w sycylijskim porcie Messyna. Ogniskiem zakażenia było kilkanaście okrętów z Morza Czarnego, które zawinęły wtedy do portu (byli to uciekinierzy z Kaffy na Krymie). Około 1/3 ludności brytyjskiej zmarło w jej skutek, a jedynie jedna zarażona osoba na dziesięć została wyleczona. Znikały całe miasta i wioski.

Plik:Medico peste.jpg

Czarna Śmierć nie była jednak ani pierwszą, ani ostatnią epidemią, która wybuchła w XIV wieku. Zarazy dotknęły też hodowane zwierzęta i uprawiane rośliny. Wszystko to doprowadziło do kryzysu w rolnictwie. Populacja ludności rosła i potrzebowała więcej produktów rolniczych. Żeby zapewnić odpowiednią ilość jedzenia rolnicy przestali stosować płodozmian, przez co ziemia nie mogła odpocząć i była używana do granic  swoich możliwości produkcyjnych. Rezultatem były coraz mniejsze plony i głód, który coraz częściej zaglądał w ludzkie żołądki.

Epidemie i głód wybiły znaczną część społeczeństwa, która była młoda i nadawała się do pracy. W 1300 roku ludność Wielkiej Brytanii liczyła około 4 milionów osób. Pod koniec XIV wieku niecałą połowę tej liczby. Ponownie liczbo 4 milionów została osiągnięta dopiero w XVII wieku.

Spadek ludności miał też swoje pozytywne aspekty. Wzrost cen żywności powodował, że właściciele ziemscy przestawali płacić swoim pracownikom. W zamian za wykonywaną robotę, pracownicy dostawali część obrabianej ziemi. Była to zazwyczaj najniższa gatunkowo gleba, jednak robotnicy mogli poczuć się jak na swoim, i samemu zadbać o swoje jedzenie i dobrobyt. Po epidemii dżumy liczba chętnych do pracy spadła do tak niskiego poziomu, że pracownicy mogli zarządzić za swoje usługi naprawdę wysokich zapłat.

Po epidemiach produkcja rolnicza znacząco spadła, jednak ci którzy utrzymali się na rynku, a przede wszystkim przeżyli, mogli swobodnie korzystać z braku konkurencji. Nawet życie najbiedniejszych wieśniaków stawało się coraz lepsze. Po raz pierwszy mieli wystarczającą ilość pieniędzy by wybudować solidniejsze kamienne domy, zastępując drewniane i uszczelnione błotem chaty.

Zarazy przyczyniły się do jeszcze jednej, bardzo istotnej zmiany w brytyjskiej ekonomii. Eksportowana do tej pory wełna, będąca głównym produktem sprzedawanym za granicą, została wyparta przez gotowe już ubrania. Była to naturalna konsekwencja niezwykle wysokich cen, jakie brytyjska wełna osiągała we Flandrii pod koniec XIII wieku. Kupcu doszli do wniosku, że mogą dodatkowo zwiększyć swoje zyski sprzedając gotowe już wełniane ubrania. Spowodowało to, że wielu znakomitych flandryjskich krawców i przetwórców przeniosło się do Anglii szukając pracy.

Większość terenów Wielkiej Brytanii na których dominowała produkcja wełny przestawiła się teraz na szycie ubrań. Najbardziej zyskał na tym Londyn. Przypływ nowych osób i towarów prowadził do coraz szybszego rozwoju tego miasta.

QUESTIONS:

  1. What was the 1348 plague called?
  2. How many people died in Britain during the plague?
  3. What were the advantages of the Black Death for workers?
  4. What was the most important economic change of that time?

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: