Wales in Revolt and the Situation in Scotland During the Middle Ages/ Rewolucja w Walii i Sytuacja w Szkocji w Czasach Śreniowiecza

11 Paźdź

Owain Glyndwr

Walia

Król Edward I podbił i skolonizował Walię w latach osiemdziesiątych XII wieku. Sprawdził wielu angielskich obywateli by państwo mogło się rozwinąć a miasta zaludniły. Hrabstwo Pembrokeshire zostało nawet nazwane Małą Anglią (the Little England Beyond Wales), z racji ilości mieszkających tam obywateli tej narodowości. Rodowici mieszkańcy tamtych terenów zostali zepchnięci na niekorzystne górzyste tereny, podczas gdy ich ziemia została przekazana angielskim osadnikom. Wielu Walijczyków było też zmuszonych do wstąpienia do angielskiej armii, głównie ponieważ utracili swoje majątki, a potrzebowali jakiegoś źródła utrzymania. Walczyli oni w Szkocji i we Francji i uczyli Anglików posługiwania się walijskimi łukami.

W końcu, niemal sto lat później, Walijczycy znaleźli osobę, która była gotowa sprzeciwić się królowi angielskiemu. Osobą tą był Owain Glyndwr. Był on jednym z nielicznych walijskich książąt, którego imię było znane na terenie całego kraju. Można go uznać za osobę, która stworzyła jedność wśród Walijczyków i podbudowała ich narodową tożsamość i przynależność.

Przeprowadzona przez niego rewolucja nie miała początkowo zasięgu narodowego. W zasadzie ze swoją armią przyłączył się on do małego powstania, które wybuchło na walijsko-angielskiej granicy. Jednak te nie wielkie powstanie rozwinęło się w regularną rewolucję i w roku 1400 Owain został ogłoszony Księciem Walii (the Prince of Wales). Nie miał on jednak wystarczających środków i sił by pokonać wysłaną przeciw niemu armię angielską. Kontynuował on jednak ciągle walkę partyzancką, ciągle atakując angielskie pozycje, przez co utrzymanie wojska na terenie Walii stało się niezwykle kosztowne. Jednak w 1410 roku Glydwr zaczął tracić poparcie, gdyż ludzie zauważyli, że pomimo swego uporu i wytrwałości nie będą w stanie pokonać Anglików. Owain nigdy nie został schwytany i porównuje się go do Williama Wallace’a, bohatera szkockiego.

Szkocja

Szkocja w czasach Średniowiecza doświadczyła wszystkich negatywnych wydarzeń tego okresu. Pojawiła się tam zarówno epidemia dżumy jak i inne plagi tego okresu. Co więcej, kraj cierpiał z powodu nieustannych walk i wojen.

Przestrzeganie sojuszu z Francją (the Auld Alliance) było drogo okupione przez Szkotów. Ponieważ Szkocja poparła Francję w trakcie Wojny Stuletniej, Anglia regularnie najeżdżała tereny szkockich nizin, skąd pochodziło większość zysków szkockiego dworu. Anglia ponownie ogłosiła swoje prawo do szkockiego tronu i w 1482 roku król Edward IV zajął Edynburg.

James I of Scotland

Podobnie jak w Anglii, szkoccy królowie również byli zaangażowani w długa walkę z arystokracją. Pomoc Francji nieco odciągnęła władców od sytuacji domowej. A tu nie działo się za ciekawie. Kilkoro władców zmarło przedwcześnie. Jakub I (James I) został zamordowany w 1437 roku, Jakub II zginął w wypadku w 1460 a król Jakub III został zamordowany w 1488. Śmierć tylu władców w tak krótkim okresie czasu spowodowała, że rządy w państwie przejęła wpływowa grupa arystokratów.

By upewnić się na swoich stanowiskach każdy szlachcic miał prywatną armię. Wszystko to wpasowywało się w dotychczasową koncepcję klanową. Nieco zmieniona została natomiast forma klanów. Do tej pory stanowiły one członków tej samej rodziny. Teraz nastąpiła zmiana i klany zaczęto pojmować jako mieszkańców tego samego terytorium, często pochodzących z różnych stron królestwa. Niektórzy dołączali do klanu szukając zysków, inni ochrony. Klanem, który na początku XV wieku miał największą siłę, był klan rodziny Donaldów (Clan Donald). Wodzowie takich klanów działali niepodlegle w stosunku do króla.

Jednak do końca Średniowiecza sytuacja ponownie się zmieniła, i Szkocja znacząco rozwinęła się jako naród. Od 1399 Szkoci domagali się by ich parlament spotykał się raz do roku, a królowie często organizowali spotkania z najwybitniejszymi obywatelami, wysłuchując ich zdania na tematy polityczne. Powodowało to napływ nowych ludzi i systematyczny rozwój miast.

University of St Andrews

Unia z Francją przyniosła też pewne korzyści. Nie mogąc pracować na roli, z racji ciągłych ataków Anglików, większość Szkotów znalazła zatrudnienie we francuskiej armii. Co więcej, ściślejsze kontakty z Francją przyczyniły się do szybszego rozwoju oświaty i poprawy systemu edukacji w państwie. Na przykładzie Paryża, utworzono uniwersytety w St Andrews w 1412, Glasgow w 1451 czy w Aberdeen w 1495. Wszystko to pogłębiało szkockie przekonanie o byciu całkowicie odrębną nacją niż Anglicy.

QUESTIONS:

  1. How was Welsh Pembrokeshire called?
  2. Who was the leader of the revolt in Wales?
  3. When was he proclaimed the Prince of Wales?
  4. What change happened to the English society thanks to Owain Glyndwr?
  5. What were the disadvantages of the Auld Alliance for the Scots?
  6. When did Edward IV’s army started to occupy Edinburgh?
  7. Which Scottish kings were murdered in the 14th century?
  8. How did the idea of the clan changed in that time?
  9. Which clan was the most powerful in that time?
  10. How often did Scottish Parliament meet?
  11. What were the advantages of the Auld Alliance?
  12. In which cities were the first universities in Scotland built?

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: